Kort verhaal | Insjallah

Hoi Pieter,

Vreemd om je een brief te schrijven. Ik heb je nog nooit iets geschreven. Waarom zou ik ook? We zien elkaar iedere dag. Toch vind ik dat ik je nu moet schrijven. Gewoon, voor de zekerheid.

En ook omdat ik je vraag van gisteren wil beantwoorden. De vraag, die je stelde toen wij met je ouders op de bank het journaal zaten te kijken en onze minister-president de Nederlandse bevolking toesprak. Wat moest ik een moeite doen om mijn lach in te houden, toen je vader die hatelijke opmerkingen over hem maakte. Je zou bijna denken, dat je vader een enorm toegewijde moslim is! Jouw vraag aan mij werd dan ook volledig overstemd door nog een scheldwoord van je vader. Maar op dat moment moest ik eigenlijk nog meer om jouw vraag lachen, dan om jouw razende vader. “Wat betekent dat symbool van de islam eigenlijk?”
Juist die vraag, terwijl je me al zoveel over de islam gevraagd had. Je weet nu onderhand bijna meer over mijn geloof dan ikzelf. Ik proestte het bijna uit. En dat terwijl de minister-president die vreselijke woorden zei. Zo vreselijk, dat zelfs je vader niets meer uit kon brengen. “Vanaf volgende week maandag is iedere moslim verplicht een gele band met dit islamitische symbool om zijn of haar arm te dragen. Islamitische kleding en dergelijke zijn nog steeds verboden en mogen zowel binnenshuis als buitenshuis niet gedragen worden.”

En omdat zelfs je vader stil viel, werd ik pas echt bang: dit was ernstig. Gek genoeg voelde dit nog enger dan het moment waarop je ouders me vertelden dat mijn vader en moeder door de geheime dienst waren opgepakt. Ik weet nog dat ik stond te trillen en de rest van wat je ouders zeiden niet echt meer tot me doordrong. Dat ze zo blij waren dat jij mij gevraagd had om bij jullie thuis te gaan gamen. Dat ik zolang bij jullie mocht komen wonen. Dat ze ervoor zouden zorgen, dat ik een eigen plekje op zolder zou krijgen. Dat, mocht de geheime dienst ooit het huis binnenvallen, ze me achter die zoldermuur nooit zouden vinden. Dat geheime luik hadden zij ook pas ontdekt toen ze jaren terug het huis volledig hadden verbouwd.
Mijn vader is ook zo’n eigenwijze man en hij is zo ontzettend trots. Te trots. Hij wilde per se in zijn djellaba[I] naar buiten. Hij vertikte het om in een spijkerbroek over straat te gaan. We mogen nog van geluk spreken, dat hij niet gelijk met geweld werd opgepakt, zoals ik wel eens bij andere moslims heb zien gebeuren. Die werden eerst met knuppels geslagen, net zo lang tot ze op de grond ineenzakten. Vervolgens werden ze weggesleurd en in een zwart busje gegooid. Ik heb zelfs een keer gezien, dat ze geen knuppels gebruikten. Maar dat ze een man zo in zijn been schoten.
En toch drong het gisteren door die woorden van de minister-president pas tot me door hoe ernstig dit was. Dat dit niet zomaar iets was, dat vanzelf wel een keer over zou waaien.

Maar goed, ik wil je dus uitleggen wat die maansikkel en de ster, het islamitische symbool, betekent. De islamitische kalender is gebaseerd op de maancyclus: met de nieuwe maan begint ook de nieuwe maand. De nieuwe maan – de maansikkel – is daarom voor moslims een symbool van een nieuw begin, de komst van licht na de duisternis. Licht na de duisternis!
Grappig, als de Nederlandse staat dat zou weten, zouden we vast allemaal een ander symbool op die rotband moeten dragen.
De vijfpuntige ster verwijst naar de vijf pilaren van de islam: geloofsbelijdenis, gebed, geven aan de armen, het vasten tijdens de maand Ramadan en de bedevaart naar Mekka.

Nu ik je dit zo vertel en nog eens nalees wat de islam eigenlijk precies inhoudt, begrijp ik nog minder van wat er zich vandaag de dag in dit land afspeelt. Ik weet ook wel dat 11 september 2001 het begin was van al deze ellende. Dat die belachelijke angst voor moslims vanaf dat moment alleen maar is gegroeid. Maar dat wil toch niet zeggen, dat alle moslims verantwoordelijk zijn voor de aanslag op de koning van een paar maanden geleden? De moslimgemeenschap in Nederland is net zo geschokt als iedereen. Maar ja, waarom vertel ik je dit? Jij zit met precies dezelfde vragen als ik. Jij vindt het ook onbegrijpelijk.
Waarom moesten die mannen dan ook zo nodig de koning vermoorden in naam van Allah?! Hadden ze dat nou niet gewoon in naam van God kunnen doen of zo? Ach, dat had niets uitgemaakt. Dat weet ik ook wel. Vroeg of laat was het toch zover gekomen.

Ik heb me altijd zo veilig en gelukkig gevoeld in dit land. Ik ben hier geboren, groeide op in het bruisende Amsterdam. Leerde naast de dingen, die ik van thuis uit meekreeg, ook de Nederlandse cultuur kennen. Op de middelbare school leerde ik jou kennen.
Weet je nog dat jij altijd een hoop rot geintjes uithaalde en ik daar meestal voor opdraaide?
Maar dat vond ik niet erg, omdat ik er zelf net zo hard om moest lachen. Ik droomde ervan om al die dingen te doen die jij wél durfde.
Zoals die keer dat we samen naar de speelgoedwinkel gingen om van ons spaargeld een nieuwe game te kopen. De verkoper wilde mij niet in zijn zaak hebben, zei dat het verboden was voor moslims om in de winkel te komen. Toen zei jij, dat als ík weg moest, jíj ook weg zou gaan. Dat wij onze game dan wel bij een andere winkel zouden kopen en die verkoper dan mooi twee klanten minder had. Man, wat keek ik toen tegen je op! Ik weet niet of ik dat gedurfd had. Je had lef om zo te bluffen. Je wist net zo goed als ik, dat andere winkeliers me ook niet in hun winkel zouden laten.
Maar door jou mochten wij uiteindelijk dan toch onze game bij die man afrekenen.

Je vader vertelde me, dat het zelfs in Amsterdam voor moslims niet langer meer veilig is. De geheime dienst heeft er al een heleboel opgepakt. Sommige moslimwijken zijn al helemaal leeggehaald. De mannen, vrouwen en kinderen worden naar het station gebracht, waar ze in oude treinen van de NS worden geduwd. Niemand weet waar ze naar toegebracht worden en of ze zelfs nog in leven zijn. Je vader hoort vreselijke dingen via het verzet. Toch ben ik blij dat hij ze me vertelt. Het schijnt dat grote groepen moslims in werkkampen terechtkomen. Als dat zo is, leven mijn ouders in ieder geval gelukkig nog. Alstublieft Allah, laat ze nog leven.

Maar ik zie aan je vader, dat hij ook veel dingen voor me verzwijgt.

Zo zie ik ook, dat zelfs jouw vader nu bang is geworden en hij niet zeker meer weet of het voor mij bij jullie thuis nog wel veilig genoeg is.

Ik ben zo bang voor morgen. Wat je ouders en jij allemaal voor me doen en al gedaan hebben… Het idee alleen al dat jullie net zo veel gevaar lopen als ik, omdat jullie me helpen. Als één van jullie ook maar iets overkomt, zal ik dat mezelf nooit vergeven. Ik hoop dat een onrechtvaardig, gruwelijk lot jullie bespaard blijft.
Het zal zeker niet helemaal ongevaarlijk zijn, maar ik heb alle vertrouwen in het plan van je vader. Die dubbele wand in de laadruimte van zijn busje is echt perfect. Niemand zal zien, dat er zich achterin nog een kleine lege ruimte bevindt waar ik me kan verschuilen. Tenminste, dat hoop ik. En als ik dan op de boerderij van je oom en tante in Brabant ben, dan kan mij niets meer gebeuren. Ik denk niet dat er een betere plek is om onder te duiken.

Weet je, over een paar jaar lachen we erom. En de rest van m’n leven, zul je me treiteren met deze brief. Dan zal ik elke dag moeten aanhoren dat ik zo’n gevoelige sukkel ben.
Het komt vast allemaal wel goed, vroeg of laat.
Maar toch schrijf ik je deze brief.

Omdat ik niet zeker weet, wat de dag van morgen ons brengt. Omdat ik niet weet of het ooit nog zal veranderen. Of ik ooit weer samen met je naar school kan of ooit weer gewoon samen met jou buiten kan gaan voetballen. En omdat ik niet weet of ik de kans krijg om je deze woorden nog te zeggen, mocht het niet goed aflopen, zeg ik het je nu.
Pieter, ik hou van je.
Ik hoop dat je gelukkig en heel oud wordt. En dat je een mooie vrouw en kinderen zult krijgen. Insjallah[II]. Ik zal je nooit vergeten. Net als dat ik nooit zal vergeten wat jij en je ouders voor me gedaan hebben.
Assalamu alaikum[III].
Je vriend voor altijd,

Amir

PS Vraag Marjolein nou eens of ze met je naar de film wil, zodra de vakantie voorbij is. Ik zag je wel steeds naar haar kijken in de klas! Ja, ja, ik ken je beter dan je denkt.